ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಿದ್ದೆಯಿಂದ ಎಚ್ಚೆತ್ತು ಕಿಟಕಿಯತ್ತ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದೆ. ಪರದೆಯ ಹಿಂದೆ ಅರೆಬರೆ ಸೀಳಿನಿಂದ ಕಾಣುವ ಕಿಟಕಿಯ ಗ್ಲಾಸಿನಾಚೆಗೆ ಚೂರೂ ಜೀವವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಾಣುವ ಆಕಾಶ, ಮೊನ್ನೆ ಎರಡು ವಾರಗಳಾಚೆ ಇದ್ದಂಥ ಮಂಜೂ ಇಲ್ಲ, ಕಿಟಕಿಯ ಗ್ಲಾಸಿನ ಮೇಲೆಲ್ಲ ಹನಿದು ಕೆಳಗೆ ತೊಟ್ಟಿಕ್ಕುವ ಇಬ್ಬನಿ ಹನಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ನಿಚ್ಚಳವಾಗಿರಬೇಕಿದ್ದ ಮುಂಜಾವು ಮಂಕು ಹಿಡಿದಂತಾಗಿದೆ. ದರಿದ್ರ ಮೋಡ ಮುಸುಕಿದೆ. ಮಳೆಯಾದರೆ ಛಳಿ ಕಡಿಮೆಯೆನ್ನುತ್ತಾರೆ ಇಲ್ಲಿ ಜನ. ಕೆಲವರು ಛಳಿಗಾಲ ಮುಗಿದು ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಒಂದು ಸೆಳಕು ಛಳಿ ತೊರಿಸಿಯೇ ಹೋಗುವುದು. ಆದರೆ ಇಂಥ ಮಗ್ರ ಹಾಕಿದ ದಿನ ಒಂದು ನಮೂನೆ ಸೋಮಾರಿತನ ಆವರಿಸಿದಂತಾಗಿ ಖುಶಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೊರಡುವಾಗ ಇವತ್ತು ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಮರೆಯದೇ ಬ್ಯಾಗಿಗೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಎದ್ದೆ. ನನ್ನ ಕೆಲಸದವಳೇ ನನ್ನ ಹವಾಮಾನ ವರದಿಗಾರ್ತಿ. ಅವಳೇ ಇವತ್ತು ಯಾಪಾಟಿ ಮಂಜು ಕವಿದಿದೆ, ಇಬ್ಬನಿ ಸುರಿದಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವವಳು ಅವಳೇ. ಛಳಿ ಎಷ್ಟೇ ಇರಲಿ ಗಡಿಯಾರದಂತೆ ತಪ್ಪದೇ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಐದು ಮುಕ್ಕಾಲಿಗೆ ಬಂದು ಬಿಡುವ ಅವಳ ಲವಲವಿಕೆಯೇ ನನಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ.

ಓಹ್... ಎಷ್ಟು ಚೆಂದವಾಗಿತ್ತು ಆ ಬಿಳಿ ಬಿಳಿ ಹೊಗೆಯಂತೆ ಮಂಜು ಮುಸುಕಿದ ಮುಂಜಾವು.... ಚೆಂದದ ಛಳಿಗಾಲ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತಾ? ಎನ್ನುವ ಬೇಸರ ಬೇರೆ. ಎನೆಲ್ಲಾ ಅನಾಹುತ, ಆವಾಂತರಗಳನ್ನು ಮಂಜು ಮುಸಿಕಿನ ಬೆಳಗು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರೂ ಅದನ್ನು ನೋಡುವುದೇ ಒಂದು ಚೆಂದ. ಸಂಭ್ರಮ ಈ ಮನಸ್ಸಿಗೆ. ಇದನ್ನು ಕಣ್ಣಿಂದ ನೋಡಿ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸವಿಯಬೇಕು. ಆವಾಗಲೇ ಮಜಾ. ಛಳಿಗಾಲವೇ ಒಂದು ದರಿದ್ರ, ಒಂದು ಕಿರಿ ಕಿರಿಯೆನಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಸವಿದು ನೋಡಿ, ವಾಹ್... ದೆಹಲಿ ಯಾವ ಕಾಶ್ಮೀರ, ಸಿಮ್ಲಾಗೇನೂ ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮಂಜು ಮುಸುಕಬೇಕು, ಸೂರ್ಯನೇ ಕಾಣದ ದಿನಗಳು. ತಣ್ಣನೇ ಆಕಾಶ, ಮುಗಿಲಿನ ಮುಸುಕಿನಲ್ಲಿ...